40 βαθμοί κελσίου. Τρέχω να προλάβω το λεωφορείο για Κατερίνη.

Δεν βρίσκω τίτλο..

της Μαρίας Αμανατίδου

Μεσημέρι. Καλοκαίρι 2001. Βαρδάρης. 40 βαθμοί κελσίου. Τρέχω να προλάβω το λεωφορείο για Κατερίνη. Με έχει φάει το πήγαινε-έλα. Βγαίνω από το δροσερό υπόγειο της Μακεδονίας στη Μοναστηρίου και τρέχω στα κακόφημα στενάκια του Βαρδάρη. Είμαι απλήρωτη και άφραγκη. Ένα παιδί με έχει πάρει από πίσω και μουρμουρίζει. Στην αρχή δεν δίνω σημασία , θέλω να μπω στο λεωφορείο και να φτάσω στη θάλασσα. Το παιδί μου μιλάει με μια γλυκιά θαμπή φωνή. Γυρίζω και τον κοιτάζω. Βοήθησε με. Βοήθησε με. Του αγοράζω κοκα-κόλα, τσιγάρα και του δίνω όσα έχω εκτός από το εισιτήριο του λεωφορείου. Φχαριστώ. Σκύβω τα μάτια.

Μουχλιασμένο απόγευμα στην Κατερίνη. Νοέμβρης 2000. Στο αυτοκίνητο φίλων, σε ευθυμία μετά από μαθήματα θεατρικής αγωγής και εσωτερικής εξωτερικότητας. Ο Λ. τελείως ξαφνικά μου εξομολογείται τις μέρες της απεξάρτησης του. Οι λέξεις ξεπηδάνε από το λαιμό του σαν συντριβάνι. Από αυτά τα μεγάλα με την συνεχή ροή.  Κάθεται στο πίσω κάθισμα. Έξω μούχλα. Τον κοιτάζω από τον καθρέφτη. Μου λέει για την αρρώστια και πόσο χαμηλά είχε πέσει. Για το κορίτσι που είχε όταν ήταν μέσα στην πρέζα. Τις κλοπές. Όλα. Είσαι καλά Λ; Μου λέει για τον αδερφό του που είναι στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε λίγο αργότερα.  Τον γνώρισα.  Πολύ αργότερα πέθανε. Από την πρέζα. Χαμογελαστό παιδί. Ογκώδης. Πάντα μπλεγμένος. Ο Λ. είναι ακόμα καθαρός. Νομίζω. Σκύβω τα μάτια.

Χειμώνας 2006 ή 7 , δεν θυμάμαι. Χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι η μαμά μου:  »Η αδερφή του φίλου σου του Κ. πέθανε από ναρκωτικά. Κρίμα!» Θέλω να τον πάρω τηλέφωνο αλλά έχουν περάσει πολλές μέρες και ντρέπομαι. Ντρέπομαι γιατί το κορίτσι ήταν ένας άγγελος. Πανέμορφη. Αέρινη.  Δεν την ήξερα καλά. Μόνο την έβλεπα. Πάντα με τρόμαζαν περισσότερο οι γυναίκες χρήστες. Αγριώνουν πολύ. Του στέλνω μήνυμα για να δω αν μπορώ να τηλεφωνήσω: έμαθα για την αδερφή σου και στεναχωρέθηκα, λυπάμαι. Μου απαντά : δεν πειράζει. Μη στεναχωριέσαι. Δεν ξέρω τι εννοεί δεν πειράζει. Και σκύβω τα μάτια.

Διάβασα το δυνατό άρθρο του Δημήτρη Καραθάνου στην Athens Voice και είδα ξανά και ξανά και πολύ προσεκτικά τις εικόνες του Δημήτρη Μπούρα και σκέφθηκα ότι δεν πρέπει να σκύβω τα μάτια , γιατί οι εικόνες του Μπούρα μιλάνε για όλες αυτές τις ιστορίες που σας είπα παραπάνω. Στη θέση των ανθρώπων έβαλα τις δικές μου εικόνες. Όλοι ξέρουμε ιστορίες από δίπλα , γύρω , απέναντι. Νιώθω μεγάλη ντροπή για όλο αυτό που γίνεται σε σχέση με τους χρήστες τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Την μείωση των κονδυλίων για  προγράμματα απεξάρτησης και βοήθειας. Έχω φίλους που βγήκαν καθαροί από αυτά τα προγράμματα. Κάποιος από αυτούς μου είπε : ήμουν τυχερός και δεν κόλλησα κάτι , ηπατίτιδες , HIV και τέτοια.   Κι όπως γράφει κι ο Καραθάνος στο άρθρο του : «Σήμερα, που η αναξιοπρέπεια μοιάζει να μην έχει αρκετές εκφάνσεις στην Ελλάδα της κρίσης, θα μπορούσε όντως να ισχυριστεί κανείς πως η πρόληψη απέναντι στις ουσίες φαντάζει επουσιώδης. Στα χρόνια της ευμάρειας ο πρεζάκιας αποτελούσε μια οριακή φιγούρα. Πλέον έχει μετακινηθεί σε τόσο περιφερειακές επικράτειες, που τείνει να γίνει αόρατος. Ακριβώς εδώ εγείρεται το ερώτημα: τι θα πάρει τη θέση του; Ποιος είναι ο απόβλητος του αύριο και πόσο ευρύχωρη μπορεί να γίνει στο μέλλον η δημογραφία του περιθωρίου;»

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν τα πιο φτηνά και επικίνδυνα ναρκωτικά , κανείς δεν κάνει τίποτα. Απολύτως. Εδώ δεν κάνουν για τους υγιείς θα πει κανείς. Σιγά μην πληρώνουμε και σύριγγες για τα πρεζόνια θα πει κάποιος άλλος. Είναι μακράν πιο φτηνές οι σύριγγες από τη νοσηλεία των αρρώστων χρηστών , είναι η αποστομωτική απάντηση σε όσους νοιάζονται μόνο για τα λεφτά.  Σκέφτομαι πως είμαστε όλοι θύματα , γιατί είμαστε όλοι εν δυνάμει χρήστες του «συστήματος υγείας και πρόνοιας» αυτής της χώρας. Σκεφθείτε το κι εσείς παρακαλώ.

Κοιτάζω τις εικόνες του Δημήτρη Μπούρα και δεν σκύβω τα μάτια γιατί τα θύματα δεν είναι θύτες και δεν πρέπει ούτε να τα κατηγορούμε , ούτε να θεωρούμε ως τέτοια.  Δεν γουστάρω τα κηρύγματα όμως πιστεύω πως οφείλουμε καταρχήν να κατανοήσουμε την κατάσταση ως έχει και να κάνουμε πράξη μια βασική αρχή της δημοκρατίας που λέει ότι πρέπει να προστατεύουμε όσους έχουν ανάγκη. Και το πρώτο βήμα είναι να δούμε το πρόβλημα και να μην σκύψουμε τα μάτια.

Οι παραπάνω φωτογραφίες προέρχονται από το site του Δημήτρη Μπούρα και εχουν δημοσιευθεί σε διάφορα site και εφημερίδες παγκόσμια.

Δείτε τις εικόνες  στην έκθεση Δημήτρης Μπούρας- «Accusing the victims of being the perpetrators» που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του δήμου Θεσσαλονίκης και διοργανώνεται από τον «Εξώστη» με την υποστήριξη των «ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ» και «PRAKSIS». 

Διάρκεια :  Τετάρτη 6 – Κυριακή 10 Νοεμβρίου
Στοά Αλαμανή (περιοχή Βαλαωρίτου), Θεσσαλονίκη